Tytuł: Wrota czasu org. Ulysses Moore. La Porta del Tempo

Autor: Pierdomenico Baccalario

Wydawnictwo:  Firma Księgarska Olesiejuk

Liczba stron: 224

Morze, klify i willa Argo wraz ze swoimi tajemnicami. Jason, Julia i Rick. Troje dzieci, które kochają dreszczyk emocji. Dlatego, gdy znajdują ukryte drzwi, które nie dają się rozbroić za wszelką cenę chcą je otworzyć.

„Jeśli z czterech jedne otworzysz przypadkiem

Z czterech trzecie wskażą motto

Z czterech dwoje zaprowadzi na śmierć

A jeden z czterech- poprowadzi na dół” – Ulysses Moore

Tajemnicza wskazówka znaleziona w nieprawdopodobnych okolicznościach przeważa szalę i rozpoczyna lawinę przygód, które nie śniły się najwspanialszym poszukiwaczom przygód.

Piszę to z opóźnieniem. Niewielkim, ale wystarczającym by powiedzieć, że nie jestem już na świeżo. Cieszę, że tak się stało. Tym razem pozwoliło mi to wyciągnąć dokładniejsze wnioski, a najbardziej poprawnym z nich jest ten jeden. Ten jeden który brzmi: Ta książka jest POPRAWNA.

W momencie, w którym skoczyłam ją czytać byłam pełna tego uczucia, tego ciepełka w książkowej części serca. Byłam to dobre słowo, Już nie jestem. Wystarczyło kilka dni i wszystko przepadło. W dalszym ciągu mi się podoba, ale zdecydowanie nie pałam do niej ogromną miłością.

Wrota czasu to przede wszystkim lekka, prosta i przyjemna książka. Ma duże litery, stosunkowo mało stron i bardzo szybko się czyta. Czyta się tak właściwie sama. Kilka godzin przy wieczornej herbacie i książki nie ma. Jest dobrze napisana. Płynny, melodyjny język okraszony dziecięcym poczuciem humoru. Nie ma na co narzekać, nie ma do czego się przyczepić.

Urocze bliźniaki i ich rudy przyjaciel. Bardzo polubiłam te podstawówkowe urwisy. Każdego z osobna, ale przede wszystkim ich razem. Każdy inny, każdy obeznany w innej dziedzinie, każdy wyjątkowy. Właśnie dlatego idealnie się uzupełniają, a przy nich burza mózgu nabiera nowego znaczenia. W bohaterach zdecydowanie widać tę dziecięcą beztroskę, radość z małych rzecz, niezwyciężony upór i brak przewidywania możliwych zagrożeń.

Szata graficzna to, to czego zdecydowanie nie można jej odmówić. Uwielbiam te okładkę, która znajduje się pod obwolutą. Te detale na każdej stronie, zegarki i ozdobne wykończenia stron, a przede wszystkim te rysunki, który wyglądają, jak kreślone piórem przy świecy po całym dniu. W połączeniu z lekko żółtym papierem nadaje jej to niesamowity klimat dziennika albo książki, którą zawsze nosi się przy sobie. Z natury jestem wielbicielem nowych egzemplarzy ze względu na ich zapach, ale w tym przypadku moje serce przyspieszyło.

Luźna, przyjazna, do poczytania. Szczerze mówiąc nie wiem, co więcej mogłabym powiedzieć. Nie jest to zła książka, nie jest to wybitna książka. Jest po prosu w porządku.

http://lubimyczytac.pl/ksiazka/205004/norwegian-wood

Tytuł: Norwegian Wood

Autor: Haruki Murakami

Wydawnictwo: Muza

Liczba stron: 318

„Jęśli przeczytasz i Ci się spodoba, to znaczy, że lubisz i możesz czytać Murakamiego.” Przeczytałam i chcę więcej. Chcę więcej japońskiego obłędu.

Miłość bez miłości, która zmieniła całe życie. Gdy Watanabae spotyka Naoko jego życie obraca się o 180 stopni. Coś nieodwracalnie się w nim zmienia. Coś, co już nigdy nie wróci..

Z czymś takim spotykam się po raz pierwszy. To coś zupełnie innego. Balans na granicy świata realnego i prawie, ale wciąż nie do końca świata fantazji. Rzeczy tak absurdalne, że można by pomyśleć, że to już sen, że takie rzeczy się nie dzieją, ale wciąż są to normalni ludzie, normalny świat i bardzo niesamowite zbiegi okoliczności. Delikatna lecz wyraźna magia japońskiej kultury nadaje niesamowity klimat owiany nutką tajemnicy niczym ciemna strona księżyca.

               Połączenie Lalki, opowiadań Schultza i Granicy, a wszystko to osadzone w latach 60-tych w Japonii.

               To, co zdecydowanie urzekło mnie w tej niesamowitej książce, to bohaterowie. Dawno nie spotkałam się z tak głęboko wykreowanymi postaciami. Każda wielobarwna, złożona, pełna życia. Każda inna. Niby podobna, niby połączona lecz tak bardzo inna. Mnogość wielopłaszczyznowych charakterów… Do teraz zastanawiam się czy z autorem jest wszystko dobrze, skoro udało mu się stworzyć coś takiego.

               Spośród wszystkich najbardziej polubiłam Miodori. Kolokwialnie mówiąc: ta dziewczyna jest po porostu nienormalna. Przerażająco radosna nawet w smutku. Lekko  nieokrzesana, ciekawa świata i na pewno silna. Wydaje się być silna.  W pewnym sensie jest jak pięcioletnie dziecko. Chodzi i pyta. Wyrzuca z siebie milion pytań na minutę tych bardziej lub mniej taktownych. Ta dziecięca chęć poznania świata nie bez powodu tak silnie towarzyszy młodej dziewczynie. Dziewczynie, która dopiero po 20 latach może sobie pozwolić na te część dzieciństwa.

               Gdybym przeczytała Murakamiego przed maturą motyw śmierci miałabym z głowy. A że byłaby ona ukazana w nietypowy sposób to inna sprawa. Śmierć jest nieuniknionym elementem ludzkiego życia. Autor przedstawia ją jako rzecz bardzo codzienną, zwłaszcza wśród młodych ludzi, którzy całe życie mają jeszcze przed sobą. Lekko owiana tajemnicą, ale wciąż nienadzwyczajna, banalnie prosta. Za prosta…

               A co za śmiercią idzie? Oczywiście strata. Nieskończona pustka, która pozostaje w nas po starcie kogoś bliskiego. Główny bohater, Watanabae doświadcza jej wielokrotnie i za każdym razem radzi z nią sobie w innym sposób. Nowy początek, nowe życie, nowi ludzie. Mogłoby się wydawać, że wszystko zacznie się na nowo, nabierze nowego sensu jednak, gdy człowiek myśli, że wszystko jest już na nowo ułożone to nieszczęsne fata dają o sobie znać i wszystko się od nowa. Ludzie przychodzą i odchodzą a my musi sobie z tym radzić.

Czuję ogromny  niedosyt. Bardzo chciałabym spędzić jeszcze kilka (set) stron wśród malowniczego, przepełnionego tajemnicą świata Watanabae. Chciałabym wiedzieć, co jest dalej. Jak dalej potoczył się jego los, co nowego przyniosło mu życie a niestety zakończenie nie daje nam ani jednej odpowiedzi.

Od dawno wiadomo, że bardzo nie lubię zakończeń, które nie wnoszą nic. W tym przypadku myślałam, że krew mnie zaleje. Nie dość, że nic nie wniosło, to zrodziło jeszcze więcej niewiadomych. Ja wiem, że otwarte zakończenie ma swój urok, nadaje klimat, owiewa nutą tajemniczości i nawet jeśli pasuje, ale dalej nie ma nic to jestem na nie. Nie wiem, co jest dalej, co się dzieje. Mnogość opcji, scen, które przelatują mi przed oczami sprawia, że tylko się denerwuje.  

To chyba najdłuższy kac książkowy jakiego miałam. Wciąż nie do końca pogodziłam się, że to koniec, ale jak to mówią: Trzeba czytać dalej!

https://www.telemagazyn.pl/artykuly/lucyfer-netflix-plakat-tytuly-odcinkow-i-duzo-zdjec-z-4-sezonu-sprawdz-jak-zapowiada-sie-nowa-odslona-lucyfera-72058.html?zdjecie=2

„Dobro należy dawkować”-  pomyślałam przed premierą, a teraz nie jestem pewna czy jest tam jakieś dobro.

Kilka dni temu na Netflixa wskoczył nowy sezon piekielnego serialu. Jestem dopiero po dwóch odcinkach Lucyfera, a  moja serialowa część duszy już krwawi. Stało się to, czego się obawiałam, a stwierdzenie „za bardzo” dokładanie to oddaje. Jeśli istnieje takie kryterium, jak „typowy netflixowy serial” to dokładnie to stało się z Lucusiem. Szczerze mogę powiedzieć, że kochałam ten serial. Począwszy od gry aktorskiej, motywy przewodniego, a kończąc na klimacie. Zabrali to. Zabrali klimat, zabrali nutę tajemniczości zamieniając ją na przesadzone efekty specjalne i kompletnie niepasujące do reszty scenariusze. Wszystko wydaje się takie inne. Bohaterowie niby Ci sami, ale jednak nie tacy sami; miejsca te same, ale jednak inne. Czegoś tam nie ma. Nie ma serca, które sprawiało, że serial tętnił życiem i chciało się go oglądać. Zniknęło to niepowtarzalne coś.

Do pierwszego odcinaka usiadłam pełna nadziei, spragniona porcji diabelskich emocji, wartkiej akcji, nowej zagadki tęskniąc za bohaterami, a dostałam… Połowę z tego. „To dopiero pierwszy odcinek”- pomyślałam. „Może potem będzie lepiej”- ale już wtedy coś mi nie pasowało. Po pierwszych minutach można było wyczuć różnicę, która z każdą kolejną minutą stawała się coraz bardziej widoczna.

Do drugiego odcinka usiadłam z jeszcze większą nadzieją licząc, że coś się poprawi i wszystko pójdzie w dobrym kierunku. No niestety nie. Jedyne co wzrosło w moich odczuciu to dystans do kolejnych odcinków. Bardzo bym chciała, żeby dobrze znany Lucyfer wrócił. Próbowałam się go tam doszukać. Znalazłam przebłyski, więc jest może jeszcze nadzieja.

               Na chwilę obecną czuję niedosyt. Niedosyt akcji, emocji i bohaterów. Oczywiście, dam temu szanse i obejrzę sezon do końca, jednak zgodnie z myślą przewodnią o dawkowaniu miejmy nadzieję przyjemności.

               I to  nie tak, że nie ma w tym nic dobrego. Bo jest. Każdy, kto oglądał Lucyfera wie, jak dobrą robotę robi obsada serialu i co robi ta muzyka. Dobrze, że chociaż muzyki nie zepsuli. W ten sposób chociaż część mojej głodnej duszy została nakarmiona.

                                                                                                                                                                

https://www.empik.com/ender-na-wygnaniu-card-orson-scott,prod58303343,ksiazka-p

Tytuł: Ender na wygnaniu org. Ender in Exile

Autor: Orson Scott Card

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Liczba stron: 400

Po wygranej wojnie z Formidami stało się jasne, iż Ender już nigdy nie zazna ziemskiej grawitacji. Mogłoby się wydawać, że największe brzemię zostało  ściągnięte z jego barków, jednak wysoko postawieni ludzie mają co do niego inne plany. Kolonizacja kosmosu trwa, ludzie poszerzają swe horyzonty zasiedlając coraz to dalsze zakątki. Gdzieś tam powstała pierwsza kolonia i kto miałaby nią lepiej zarządzać niż Ender Wiggin? Co podróż przyniesie chłopcu? Jak wiele niewiadomych pojawi się na drodze? Dokąd poniesie ich los?

Czy miłość od pierwszego wejrzenia jest możliwa? Tego nie wiem. Wiem jednak, że jest możliwa od pierwszego przeczytania. Do całej sagi o Enderze wrócę trochę później. Teraz w blasku reflektorów staje Ender na Wygnaniu czyli to, co zaczęło się końcem wojny, a skończyło początkiem na Lusitianie.

Można powiedzieć, że sagę o Enderze w ostatnim czasie czytałam ciągiem, jednak przed wyżej wspomnianą częścią zrobiłam sobie mały przerywniki i niestety nie dotrwałam do końca tamtej książki. Strona za stroną i coraz bardziej czułam wewnętrzną potrzebę sięgnięcia do kosmosu. Książka patrzyła na mnie z półki i wołała, aż w końcu przestałam walczyć. Do teraz zastanawiam się dlaczego tak późno.

Czytając Endera na Wygnaniu siłą rzeczy wiemy nie tylko co działo się przed, ale również to, co dzieje się dalej. Ile śmiechu i zdziwienia przyniosło mi czytanie, gdy w wielu sytuacjach dostrzegałam czysty absurd i komizm sytuacji. „Ha, ha… przecież to nie ma sensu, tak nie będzie” i mimo, iż wiedziałam, że pewne rzeczy nie wypalą nie zepsuło mi to zabawy. Zdecydowanie więcej było epizodów, które doprowadzały do niekontrolowanego śmiechu w miejscach do tego nieodpowiednich takich jak sala wykładowa czy tramwaj, gdzie chichot niósł się donośnym echem pochłaniając wszystko po drodze, ale były też takie, które sprawiały, że serce płacze. Bardzo chciałam, żeby niektóre wydarzenia się rozwinęły, trwały dalej pełnią życia lecz nie mogły.. I to w  tym wszystkim bardzo ciekawe. Doskonale wiemy, co się później będzie działo, a jednak jest to napisane w taki sposób, że chce się żeby wszystko zmieniło bieg. Brawa ode mnie dla autora. Sam wbił się po części we własny spojler, a mimo to rozegrał to wyśmienicie i nie zgubił w tym ani krzty siebie.

Ender to niesamowity chłopiec, przerażająco inteligentny, delikatny, a jednocześnie bezwzględny. Jako dziecko unicestwił całą cywilizacje, jako dorosły dostrzegał prawdę o tych, którzy odeszli. A co było pomiędzy? Okres dojrzewania Endera, podejmowania życiowych decyzji, pierwszych kontaktów z polityką był bardzo owocny. Piętnastoletni gubernator pierwszej kolonii, który już w podróży trzymał w ręce wszystkie karty mimo, że niektórzy mieli wobec niego inne plany. Nieugięty pod groźbą zapomnienia, pełen pytań, głodny odpowiedzi nastolatek. Dla wielu z nas okres nastoletni jest okresem buntu, łamania zasad, szukania tego czegoś choć tak właściwie nie wiemy czego. Nie dla Endera. Od dziecko oczekiwano od niego wielkości, roztropności, przemyślnych decyzji.  Z wiekiem oczekiwania się nie zmieniły, ale zmienia się osoba, która je stawiała. To sam Ender wraz z mijającym czasem oczekiwał od siebie jeszcze więcej.

Miną ponad tydzień, od kiedy skończyłam czytać tę książkę, a mimo to wciąż nie jestem w stanie zebrać w całość swoich myśli. Zamykam oczy i widzę kosmos. Bezkresną ciemność, w której swoim światłem tlą się gwiazdy oświetlając kawałki próżni. Jaskrawe plamy, które towarzyszą skupiskom świateł i jaśniejsze miejsce, w których znajdują się niepozorne, kruche planety. A wśród nich widzę mlecznobiałą smugę- statek, który niesie Endera ksenobójce. Endera wraz  z Valentine, którzy jednym życiem, lecz różnymi celami płyną przed siebie. Miliony myśli na sekundę, tysiące scenariuszy i podejmowanych decyzji i na końcu żaróweczka, która pojawia się znikąd w momencie, gdy najbardziej odpowiednia myśl się zmaterializuje i popłynie razem z nimi.

Chciałabym napisać więcej, ale mam wrażenie, że nie powstanie z tego nic składnego. Chciałabym jednak zakończyć podsumowaniem. Humor obecny w książce, atmosfera towarzysząca wydarzeniom i nigdy nieciągnąca się akcja wciąż jak tylko pomyślę o Enderze na Wygnaniu malują na mojej twarzy uśmiech. Szczery uśmiech pełen wspomnień i towarzyszących im emocji. I chyba o to w tym wszystkim chodzi. Nie o zapamiętaną słowo w słowo treść, czy ciąg przyczynowo- skutkowy, ale o emocje. Emocje, które nam towarzyszą i towarzyszyć długo będą. Jeśli chcecie to przeżyć to serdecznie polecam. Warto, naprawdę warto.

P.S. Nie mogłabym nie wspomnieć o ukochanym przywódcy MF. Polubiłam go. Tak, jak przez większość czasu mnie irytował, tak w jednym liście go polubiłam. Nie wiem, czy to ja się starzeję, czy to w nim dokonała się taka zmiana, ale cieszę się, że tak się stało. Pozwoliło mi to zobaczyć to, co schowane jest za marginesem.

Tytuł: gdybym wiedziała org. If i’d Know. Knowing you.

Autor: Rebecca Donovan

Wydawnictwo: Feeria Young

Liczba stron: 500

„Wszyscy jesteśmy przeklęci- absolutnie każdy z nas.” Przekleństwem Lany jest szczerość. Czysta, nieprzenikniona szczerość, która towarzyszy jej od najmłodszych lat. Nie raz wystawiana na próbę, zawsze bezwzględna. Do czasu… Gdy nastolatka znajduje się w samym środku tragicznych wydarzeń jednym sposobem by ocalić najbliższych jej ludzi jest niemówienie prawdy. Tym razem prawda jej nie uratuje. Dla Lany oznacza to jedno- milczenie. Jakie konsekwencje jej to przyniesie? Co się stanie z Laną, gdy prawda nie wyjdzie na jaw?

               Pisząc to,  dokładnie 30min temu skończyłam czytać „gdybym wiedziała”. W dalszym ciągu nie mogę zebrać myśli.

               Nigdy nie lubiłam krótkich książek, zawsze pozostawiały pewien niedosyt, niecałkowicie wypełniały czytelniczą pustkę. 500 stron to generalnie nie jest mało, choć w tym przypadku stanowczo mniej niż powinno. Nie od początku takie odczucia budziła we mnie ta książka. Pierwsza jej część zatytułowana jak cała książka czyli ok. 150 pierwszych stron ciągnęła się niemiłosiernie. Kilkakrotnie zastanawiałam się, czy przypadkiem nie dać sobie z nią spokoju, nie odpuścić. Na szczęście tego nie zrobiłam.. Druga jej część owiana tytułem „znając ciebie”  sprawiła, że przepadłam. Gdyby nie fakt, że potrzebuję spać to jedna nocka i książki by nie było. Ale może to lepiej. Przynajmniej starczyło mi dobra na dłużej.

               „Wszyscy jesteśmy przeklęci- absolutnie każdy z nas.” Tak przedstawia się pierwsze zdanie książki. Nie brzmi zbyt zachęcająco, prawda? Jednak jest na tyle intrygujące by na nim nie poprzestać.

               Wracając do przeze mnie mniej lubianej pierwszej części. Nie jest ona, aż tak straszna, jak przedstawiłam ją na początku. Rzekłabym, że nawet jest potrzebna. Poznajemy tam główną bohaterkę powieści, nastoletnią Lanę i jej nieprawdopodobną historię.

               Początek wydaje się normalny aczkolwiek trochę bolesny. Autorka nie oszczędziła głównej bohaterki, więc towarzyszące jej wydarzenie spowija aura niesprawiedliwości i dobrze zamaskowanego, lecz między marginesami widocznego smutku.  Początkowo powoli z pewnego rodzaju gracją poszczególne rzeczy okrywa cień. Z biegiem czasu wszystko staję się dużo bardziej intensywne, wydarzenia nabierają tempa i stają się tak bardzo absurdalnie przerysowane. Rozumiem, że w życiu można mieć pecha, ale taki ciąg przyczynowo skutkowy przechodzi ludzkie myślenie. Z drugiej strony mówi się, że jak się psuje- to psuje się wszystko, ale czy na pewno w tak destrukcyjny sposób. Ciężko wytłumaczyć nie zdradzając treści jak bardzo niektóre rzeczy nie mają tam racji bytu, ale spojlerowanie według mnie jest karalne i nie chcę nikomu robić takiej krzywdy.

               W pierwszej części irytująca, nienośna i zagadkowa, w drugiej powoli odkrywa swoje tajemnice. To zadziwiające, jak bardzo Lana zmienia się w przebiegu jednej książki. Czytając, można zaobserwować zmiany nie tylko w jej zachowaniu, ale także sposobie jej myślenia i emocje jakie jej towarzyszą. Lana jest bohaterem bardzo dynamicznym, ma charakterek, który pozornie kompletnie nie psuje do jej wyglądu zewnętrznego, lecz ocenianie książki po okładce, to podstawowy błąd. Wśród innych bohaterów Lanie towarzyszy doza tajemniczości. Wśród ludzi uchodzi, za zamknięta księgę. Bardzo ciekawym w odczuciu doświadczeniem jest postrzeganie jej z dwóch perspektyw. Z jednej strony widzimy ją tak, jak widzą ja pozostali bohaterowie, natomiast z drugiej widzimy to , co wie tylko ona sama. Każdą wewnętrzną ekspresję, emocję , myśli jakie nieustanie jej towarzyszą. Dziewczyna bardzo dużo myśli i chyba za to też ją lubię.

                To co zapoczątkowało się w pierwszej części, w drugiej zostaje rozwinięte i wzbogacone o nowe elementy. Od początku wiadomo, że Lanie w życiu nigdy się nie układało.  Nie żeby, jak za dotknięciem zaczarowanej różdżki się to wszystko nagle zmieniło, ale pojawiła się pewna wyrwa, przez którą na życie dziewczyny zaczyna padać słoneczne światło.

               Stopniowej przemianie głównej bohaterki towarzyszy seria nietypowych zdarzeń. Pada wiele pytań, a niekoniecznie znajdują się na nie odpowiedzi. W łapki, a raczej oczka czytelnika wpada bardziej rozbudowane wyjaśnienie „przekleństw” o których mowa w pierwszym zdaniu prologu. Osobiście uważam, że to bardzo ciekawy pomysł i dobrze zrobiony. Aż sama zaczęłam się zastanawiać, co jest moim przekleństwem.  Rozważania na temat tego pozwalają nam lepiej poznać Lanę oraz towarzyszących jej ludzi. Zanim czarno na białym zostało napisane co jest czyim przekleństwem usilnie starałam się to sama rozgryźć. Czasem skutecznie, czasem nie. W drugiej części pojawia się nutka grozy i tajemniczości. Wiele spraw wychodzi na jaw przez co akcja nabiera tempa i skłania do myślenia. Widoczny motyw zagadki intryguje w czasie czytania i sprawia, że chce się więcej. Mimo, iż niektóre rzeczy nie przestają być absurdalne to są one dużo bardziej autentyczne, a zasiana wcześniej nutka intrygi sprawia, że nie możemy się oderwać.

               Nie obyłoby się bez motywy miłości. Jest, jakże by inaczej. Niestety nie jest on ani innowacyjny, ani bardzo spektakularny. Ona boi się własnych uczuć, on mimo wszystko stara się ją do siebie przekonać. Było? Było. Historia miłosna Lany jest bardzo urocza i z całego serca kibicuję jej i przystojnemu księciu z bajki, ale mogliby mnie bardziej zaskoczyć. Nie obraziłabym się. Oj nie.

               Jak na zakończenie przystało- i ono jest na samym końcu. Chciałabym powiedzieć, że kończenie książki w takim momencie, w momencie, gdy niby się coś klaruje, ale to tylko jedna setna wszystkich składowych powinno być zabronione… Otwarte zakończenie. Ugh. Jednak oznacza to, że na pewno będzie więcej i to mnie bardzo cieszy. Nie mogę się doczekać, aż to wszystko się rozwiąże.

http://lubimyczytac.pl/ksiazka/4865486/felix-net-i-nika-oraz-koniec-swiata-jaki-znamy

Tytuł: Felix, Net i Nika oraz Koniec Świata Jaki Znamy

Autor: Rafał Kosik

Wydawnictwo: Powergraph

Liczba stron: 584

Koniec wakacji jest bliski, ostatnie ciepłe dni coraz szybciej znikają z horyzontu. Felix, Net i Nika wracają do wywróconej do góry nogami przez reorganizację szkoły. Koniec ich małego świata się urzeczywistnił gdy nowe, szkolne zasady weszły w życie. Jednak to nie wszystko. Nadchodzi coś większego, coś poważniejszego… Coś co oznacza koniec świata jaki znamy.

Gdy przeczytałam pierwszą część FNiN byłam w podstawówce. Teraz jestem na studiach i jestem tak samo zachwycona.

Od kiedy pojawiła się wiadomość, że wychodzi kolejna część przygód superpaczki czekałam z niecierpliwością, aż wpadnie w moje ręce. Gdy w końcu do mnie dotarła to pochłonęła mnie całą. Byłam tak zaangażowana w lekturę, że czytałam nawet w drodze na przystanek. Jak to się stało, że na nic nie wpadłam- nie wiem. Na szczęście nie muszę tego testować.

Wracamy do Warszawy, do gimnazjum a właściwie to liceum im. Kuszmińskiego. W świecie rzeczywistym nastąpiła reforma szkolnictwa więc autor nie pozostał dłużny i do książki wprowadził aktualizację. Dzień jak co dzień, początek roku szkolnego, akademia, wstęp jaki już znamy, jednak po kilku stronach zmieniło się wszystko. Tak, jak reforma nam przewróciła życie do góry nogami tak całkowicie zmieniła je również bohaterom.. Nie darzyłam tego człowieka wielką sympatią, ale gdy magister inżynier Juliusz Stokrotka został zdegradowany zrobiło mi się autentycznie przykro. W szkolnych zawirowaniach ucierpiało jednak jeszcze więcej osób. Superpaczka rozdzielona. Niemożliwe stało się możliwe, na szczęście nie zmieniło to za wiele między przyjaciółmi. Wciąż silna, wciąż stała niesamowita przyjaźń trójki młodych ludzi.

Mam do tej serii ogromny sentyment. Pokładałam w tej części duże nadzieje, na szczęście nie zawiodłam się. Z biegiem czasu moje oczekiwania wobec czytanych książek zmieniały się, pojawiały się coraz to nowe potrzeby i warunki. Mimo upływy takiego czasu, mimo tylu zmian są one w dalszym ciągu zaspokajane. Ten sam humor, wciąż wartka akcja, nowe pomysły, niezmienne elementy i oczywiście porcja naukowych faktów. Od zawsze bardzo doceniałam wartość edukacyjną tej serii. Wiele informacji z wielu dziedzin. W trakcie lektury zostałam popchnięta do kolejnej. Tym razem fizycznej.

Polska książka, polski autor. Akcja powieści osadzona jest w Polsce. Czytając poszczególne opisy, nazwy miejscowości łezka w oku się kreci. W końcu trochę częściej można powiedzieć „O to widziałam”, „Tam byłam!”, „Dokładnie wiem jak wygląda ta droga!”. Jest to porcja specjalnych emocji, które dodatkowo pozwalają się wczuć w lekturę. Sam fakt, że książka pierwotnie powstała w języku polskim sprawia, że emocje, uczucia, które chciał przekazać autor są dużo bardziej czytelne i mają więcej głębi. W tym przypadku nie musimy się martwić, że z tłumaczeniem poszło coś nie tak i nie do końca wiadomo, jak właściwie miało to wyglądać i co autor miał na myśli. Wręcz przeciwnie. Dokładnie wiemy co autor miał na myśli.

Przyznam się bez bicia, że bardzo rzadko zdarza mi się czytać tytuły poszczególnych rozdziałów. Jednak tym razem zabieg zastosowany przez autora mnie zaintrygował. Nie było to tylko odliczanie, które karmiło moją miłość do matematyki. Budowanie napięcia.. Zrobiło to w tej kwestii dobrą robotę. Niby to tylko tytuły rozdziałów, ale gdy prowadzą one do końca, końca świata, to stają się ważniejsze i robią coś więcej prócz bycia.

To dopiero początek roku szkolnego. Do końca czasu więcej niż mniej. Mam nadzieję, że znaczy to, iż powstanie kolejna część. Nie ważne ile wiosen będę liczyć i tak nigdy nie przestanę czekać na kolejną część.

Może ja się czepiam, może to faktycznie tylko efekt kosmetyczny, ale kto dał im prawo do zmiany stylu okładek. Design wcześniejszych czternastu części był dobry, miał swój urok. „Koniec świata jaki znamy” pod tym względem niestety odstaje od reszty…Dobrze, że rozmiarów książki nie zmienili. To powinno być karalne.

               P.S. Zapomniałabym wspomnieć o Manfredzie. Jak mogłabym zapomnieć o jedynym programie sztucznej inteligencji, który darzę sympatią. 

https://www.empik.com/lucyfer-armentrout-jennifer-l,p1209146478,ksiazka-p

Tytuł: Lucyfer org. Moonlight Sins

Autor: Jennifer L. Armentrout

Wydawnictwo: Filia

Liczba stron: 459

W życiu każdego człowieka pojawia się przełomowy moment, który nieraz wymaga aktu odwagi. Nie inaczej było w przypadku Julii Hughes, która w jednej chwili postanowiła zmienić całe swoje dotychczasowe życie. Na jej nieszczęście los pielęgniarki  krzyżuje się z jedną z najbardziej wpływowych rodzin Ameryki. Rodzina de Vincentów była znana od zawsze. Od zawsze towarzyszyły temu niepochlebne opinie. Trójka braci znanych pod diabelskimi przydomkami obraca życie Julii o 180 stopni. Jednak największy wpływ ma najmłodszy z braci- Lucian. Co spotkało młodą kobietę za murami  rodzinnej posiadłości rodziny z piekła rodem? Czy rodzina bez skazy jest naprawdę tak idealna? Kto wie, jak to wszystko się skończy..  

Przeczytanie pierwszego rozdziału sprawiło, że poczułam otwartą niechęć do czytania dalej, jednak wewnętrzny upór nie pozwolił mi rzucić książki w kąt. Nawet po zakończeniu nie jest w stanie stwierdzi  czy to dobrze, czy jednak nie. Czytając miałam wrażenie, że próbuję przebrnąć przez nieudane opowiadanie z Wattpada.

Ciężko stwierdzić czy to wina tłumaczenia, czy oryginału, ale słownictwo powieści pozostawia wiele do życzenia. Niektóre słowa, sformułowania dosłownie rażą w oczy i sprawiają, że czytelnika napawa odraz i niechęć. Osobiście nie mam nic przeciwko elementom erotyki, ale w tym przypadku jest to przerost formy nad treścią. Gdyby było to jeszcze zrobione dobrze, to mogłabym przymknąć oko, ale nie tym razem. Momentami fabuła ginęła gdzieś w odmętach nieudanych opisów.

Jeśli o samą fabułę chodzi.. O niej  można już powiedzieć coś pozytywnego.  W momentach, w których udało się ją odnaleźć była nawet wciągająca. Sam koncept mi się podoba, ale gorzej już z wykonaniem. Autorka ewidentnie upodobała sobie nieziemsko przystojnych, charakternych mężczyzn, jako bohaterów swoich książek. No i muszą oni być rodzeństwem, jakże by inaczej. Osobiście myślałam, że niegrzeczni chłopcy wyszli już z mody, ale ten motyw chyba pozostanie wieczny. Mimo wszystko dodało to powieści uroku.  Kobiety jednak mają słabość do tych mniej poprawnych panów. Historia braci de Vincentów jest dość szablonową, ale w gruncie rzeczy miłą w obsłudze historią. Ma swój klimat i tego nie można jej odebrać.

Sama nie wiem czego się spodziewałam, ale na pewno nie tego, że wszystko kojarzyć mi się będzie z serią Lux. Lucian to trochę gorsza wersja Daemona, a Julia to ten sam typ co Katy, tylko trochę rozważniejsza. Szczerze mówiąc trochę się zawiodłam , gdy dotarło mnie, że mam do czynienia ze „starą dwójką” w nowej scenerii. Seria Lux przypadłam mi do gustu i mam do niej sentyment, jednak nie potrzebowałam powtórki z rozrywki.

Zakończenie.. Zakończenie się broni. Jest to jedyna część książki dla której zrezygnowałam z przerwy na posiłek żeby wiedzieć co jest dalej. Punk kulminacyjny i odpowiedzi na wszystkie pytanie, które zrodziły się podczas lektury dostajemy praktycznie na samym końcu. Wszystko staje się jasne, niektóre rzeczy zaskakują, inne nabierają sensu. To tak, jakby cały sens książki zebrać w pigułce i wrzucić na ostatnie trzydzieści parę stron. Niestety wszystko dobre, co się szybko kończy. Nawet dobre zakończenie, które w tym przypadku nie kończy się końcem książki. (O losie, język polski nie jest łaskawy) Wszystko byłoby naprawdę pięknie, ale nie.. Autorka musiała wrzucić na koniec ten nieudany w  jej wykonaniu erotyzm i wszystko zepsuć..[kurtyna milczenia]