http://lubimyczytac.pl/ksiazka/4865486/felix-net-i-nika-oraz-koniec-swiata-jaki-znamy
Tytuł: Felix, Net i Nika oraz Koniec Świata Jaki Znamy
Autor: Rafał Kosik
Wydawnictwo: Powergraph
Liczba stron: 584
Koniec wakacji jest bliski,
ostatnie ciepłe dni coraz szybciej znikają z horyzontu. Felix, Net i Nika
wracają do wywróconej do góry nogami przez reorganizację szkoły. Koniec ich
małego świata się urzeczywistnił gdy nowe, szkolne zasady weszły w życie. Jednak
to nie wszystko. Nadchodzi coś większego, coś poważniejszego… Coś co oznacza
koniec świata jaki znamy.
Gdy przeczytałam pierwszą część
FNiN byłam w podstawówce. Teraz jestem na studiach i jestem tak samo
zachwycona.
Od kiedy pojawiła się wiadomość, że
wychodzi kolejna część przygód superpaczki czekałam z niecierpliwością, aż
wpadnie w moje ręce. Gdy w końcu do mnie dotarła to pochłonęła mnie całą. Byłam
tak zaangażowana w lekturę, że czytałam nawet w drodze na przystanek. Jak to
się stało, że na nic nie wpadłam- nie wiem. Na szczęście nie muszę tego
testować.
Wracamy do Warszawy, do gimnazjum
a właściwie to liceum im. Kuszmińskiego. W świecie rzeczywistym nastąpiła
reforma szkolnictwa więc autor nie pozostał dłużny i do książki wprowadził
aktualizację. Dzień jak co dzień, początek roku szkolnego, akademia, wstęp jaki
już znamy, jednak po kilku stronach zmieniło się wszystko. Tak, jak reforma nam
przewróciła życie do góry nogami tak całkowicie zmieniła je również bohaterom..
Nie darzyłam tego człowieka wielką sympatią, ale gdy magister inżynier Juliusz
Stokrotka został zdegradowany zrobiło mi się autentycznie przykro. W szkolnych
zawirowaniach ucierpiało jednak jeszcze więcej osób. Superpaczka rozdzielona.
Niemożliwe stało się możliwe, na szczęście nie zmieniło to za wiele między
przyjaciółmi. Wciąż silna, wciąż stała niesamowita przyjaźń trójki młodych
ludzi.
Mam do tej serii ogromny
sentyment. Pokładałam w tej części duże nadzieje, na szczęście nie zawiodłam
się. Z biegiem czasu moje oczekiwania wobec czytanych książek zmieniały się,
pojawiały się coraz to nowe potrzeby i warunki. Mimo upływy takiego czasu, mimo
tylu zmian są one w dalszym ciągu zaspokajane. Ten sam humor, wciąż wartka
akcja, nowe pomysły, niezmienne elementy i oczywiście porcja naukowych faktów.
Od zawsze bardzo doceniałam wartość edukacyjną tej serii. Wiele informacji z
wielu dziedzin. W trakcie lektury zostałam popchnięta do kolejnej. Tym razem
fizycznej.
Polska książka, polski autor.
Akcja powieści osadzona jest w Polsce. Czytając poszczególne opisy, nazwy
miejscowości łezka w oku się kreci. W końcu trochę częściej można powiedzieć „O
to widziałam”, „Tam byłam!”, „Dokładnie wiem jak wygląda ta droga!”. Jest to
porcja specjalnych emocji, które dodatkowo pozwalają się wczuć w lekturę. Sam
fakt, że książka pierwotnie powstała w języku polskim sprawia, że emocje,
uczucia, które chciał przekazać autor są dużo bardziej czytelne i mają więcej
głębi. W tym przypadku nie musimy się martwić, że z tłumaczeniem poszło coś nie
tak i nie do końca wiadomo, jak właściwie miało to wyglądać i co autor miał na
myśli. Wręcz przeciwnie. Dokładnie wiemy co autor miał na myśli.
Przyznam się bez bicia, że bardzo
rzadko zdarza mi się czytać tytuły poszczególnych rozdziałów. Jednak tym razem
zabieg zastosowany przez autora mnie zaintrygował. Nie było to tylko
odliczanie, które karmiło moją miłość do matematyki. Budowanie napięcia..
Zrobiło to w tej kwestii dobrą robotę. Niby to tylko tytuły rozdziałów, ale gdy
prowadzą one do końca, końca świata, to stają się ważniejsze i robią coś więcej
prócz bycia.
To dopiero początek roku
szkolnego. Do końca czasu więcej niż mniej. Mam nadzieję, że znaczy to, iż
powstanie kolejna część. Nie ważne ile wiosen będę liczyć i tak nigdy nie
przestanę czekać na kolejną część.
Może ja się czepiam, może to
faktycznie tylko efekt kosmetyczny, ale kto dał im prawo do zmiany stylu
okładek. Design wcześniejszych czternastu części był dobry, miał swój urok.
„Koniec świata jaki znamy” pod tym względem niestety odstaje od reszty…Dobrze,
że rozmiarów książki nie zmienili. To powinno być karalne.
P.S.
Zapomniałabym wspomnieć o Manfredzie. Jak mogłabym zapomnieć o jedynym
programie sztucznej inteligencji, który darzę sympatią.
0 komentarze: