Tytuł:
Lucyfer org. Moonlight Sins
Autor:
Jennifer L. Armentrout
Wydawnictwo: Filia
Liczba stron: 459
W życiu każdego człowieka pojawia się przełomowy moment,
który nieraz wymaga aktu odwagi. Nie inaczej było w przypadku Julii Hughes,
która w jednej chwili postanowiła zmienić całe swoje dotychczasowe życie. Na
jej nieszczęście los pielęgniarki krzyżuje
się z jedną z najbardziej wpływowych rodzin Ameryki. Rodzina de Vincentów była
znana od zawsze. Od zawsze towarzyszyły temu niepochlebne opinie. Trójka braci
znanych pod diabelskimi przydomkami obraca życie Julii o 180 stopni. Jednak
największy wpływ ma najmłodszy z braci- Lucian. Co spotkało młodą kobietę za
murami rodzinnej posiadłości rodziny z
piekła rodem? Czy rodzina bez skazy jest naprawdę tak idealna? Kto wie, jak to
wszystko się skończy..
Przeczytanie pierwszego rozdziału
sprawiło, że poczułam otwartą niechęć do czytania dalej, jednak wewnętrzny upór
nie pozwolił mi rzucić książki w kąt. Nawet po zakończeniu nie jest w stanie
stwierdzi czy to dobrze, czy jednak nie.
Czytając miałam wrażenie, że próbuję przebrnąć przez nieudane opowiadanie z
Wattpada.
Ciężko stwierdzić czy to wina
tłumaczenia, czy oryginału, ale słownictwo powieści pozostawia wiele do
życzenia. Niektóre słowa, sformułowania dosłownie rażą w oczy i sprawiają, że
czytelnika napawa odraz i niechęć. Osobiście nie mam nic przeciwko elementom
erotyki, ale w tym przypadku jest to przerost formy nad treścią. Gdyby było to
jeszcze zrobione dobrze, to mogłabym przymknąć oko, ale nie tym razem.
Momentami fabuła ginęła gdzieś w odmętach nieudanych opisów.
Jeśli o samą fabułę chodzi.. O
niej można już powiedzieć coś
pozytywnego. W momentach, w których
udało się ją odnaleźć była nawet wciągająca. Sam koncept mi się podoba, ale
gorzej już z wykonaniem. Autorka ewidentnie upodobała sobie nieziemsko
przystojnych, charakternych mężczyzn, jako bohaterów swoich książek. No i muszą
oni być rodzeństwem, jakże by inaczej. Osobiście myślałam, że niegrzeczni
chłopcy wyszli już z mody, ale ten motyw chyba pozostanie wieczny. Mimo
wszystko dodało to powieści uroku.
Kobiety jednak mają słabość do tych mniej poprawnych panów. Historia
braci de Vincentów jest dość szablonową, ale w gruncie rzeczy miłą w obsłudze
historią. Ma swój klimat i tego nie można jej odebrać.
Sama nie wiem czego się spodziewałam,
ale na pewno nie tego, że wszystko kojarzyć mi się będzie z serią Lux. Lucian
to trochę gorsza wersja Daemona, a Julia to ten sam typ co Katy, tylko trochę
rozważniejsza. Szczerze mówiąc trochę się zawiodłam , gdy dotarło mnie, że mam
do czynienia ze „starą dwójką” w nowej scenerii. Seria Lux przypadłam mi do
gustu i mam do niej sentyment, jednak nie potrzebowałam powtórki z rozrywki.
Zakończenie.. Zakończenie się
broni. Jest to jedyna część książki dla której zrezygnowałam z przerwy na
posiłek żeby wiedzieć co jest dalej. Punk kulminacyjny i odpowiedzi na
wszystkie pytanie, które zrodziły się podczas lektury dostajemy praktycznie na
samym końcu. Wszystko staje się jasne, niektóre rzeczy zaskakują, inne
nabierają sensu. To tak, jakby cały sens książki zebrać w pigułce i wrzucić na
ostatnie trzydzieści parę stron. Niestety wszystko dobre, co się szybko kończy.
Nawet dobre zakończenie, które w tym przypadku nie kończy się końcem książki.
(O losie, język polski nie jest łaskawy) Wszystko byłoby naprawdę pięknie, ale
nie.. Autorka musiała wrzucić na koniec ten nieudany w jej wykonaniu erotyzm i wszystko
zepsuć..[kurtyna milczenia]
0 komentarze: