https://www.telemagazyn.pl/artykuly/lucyfer-netflix-plakat-tytuly-odcinkow-i-duzo-zdjec-z-4-sezonu-sprawdz-jak-zapowiada-sie-nowa-odslona-lucyfera-72058.html?zdjecie=2

„Dobro należy dawkować”-  pomyślałam przed premierą, a teraz nie jestem pewna czy jest tam jakieś dobro.

Kilka dni temu na Netflixa wskoczył nowy sezon piekielnego serialu. Jestem dopiero po dwóch odcinkach Lucyfera, a  moja serialowa część duszy już krwawi. Stało się to, czego się obawiałam, a stwierdzenie „za bardzo” dokładanie to oddaje. Jeśli istnieje takie kryterium, jak „typowy netflixowy serial” to dokładnie to stało się z Lucusiem. Szczerze mogę powiedzieć, że kochałam ten serial. Począwszy od gry aktorskiej, motywy przewodniego, a kończąc na klimacie. Zabrali to. Zabrali klimat, zabrali nutę tajemniczości zamieniając ją na przesadzone efekty specjalne i kompletnie niepasujące do reszty scenariusze. Wszystko wydaje się takie inne. Bohaterowie niby Ci sami, ale jednak nie tacy sami; miejsca te same, ale jednak inne. Czegoś tam nie ma. Nie ma serca, które sprawiało, że serial tętnił życiem i chciało się go oglądać. Zniknęło to niepowtarzalne coś.

Do pierwszego odcinaka usiadłam pełna nadziei, spragniona porcji diabelskich emocji, wartkiej akcji, nowej zagadki tęskniąc za bohaterami, a dostałam… Połowę z tego. „To dopiero pierwszy odcinek”- pomyślałam. „Może potem będzie lepiej”- ale już wtedy coś mi nie pasowało. Po pierwszych minutach można było wyczuć różnicę, która z każdą kolejną minutą stawała się coraz bardziej widoczna.

Do drugiego odcinka usiadłam z jeszcze większą nadzieją licząc, że coś się poprawi i wszystko pójdzie w dobrym kierunku. No niestety nie. Jedyne co wzrosło w moich odczuciu to dystans do kolejnych odcinków. Bardzo bym chciała, żeby dobrze znany Lucyfer wrócił. Próbowałam się go tam doszukać. Znalazłam przebłyski, więc jest może jeszcze nadzieja.

               Na chwilę obecną czuję niedosyt. Niedosyt akcji, emocji i bohaterów. Oczywiście, dam temu szanse i obejrzę sezon do końca, jednak zgodnie z myślą przewodnią o dawkowaniu miejmy nadzieję przyjemności.

               I to  nie tak, że nie ma w tym nic dobrego. Bo jest. Każdy, kto oglądał Lucyfera wie, jak dobrą robotę robi obsada serialu i co robi ta muzyka. Dobrze, że chociaż muzyki nie zepsuli. W ten sposób chociaż część mojej głodnej duszy została nakarmiona.

                                                                                                                                                                

https://www.empik.com/ender-na-wygnaniu-card-orson-scott,prod58303343,ksiazka-p

Tytuł: Ender na wygnaniu org. Ender in Exile

Autor: Orson Scott Card

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Liczba stron: 400

Po wygranej wojnie z Formidami stało się jasne, iż Ender już nigdy nie zazna ziemskiej grawitacji. Mogłoby się wydawać, że największe brzemię zostało  ściągnięte z jego barków, jednak wysoko postawieni ludzie mają co do niego inne plany. Kolonizacja kosmosu trwa, ludzie poszerzają swe horyzonty zasiedlając coraz to dalsze zakątki. Gdzieś tam powstała pierwsza kolonia i kto miałaby nią lepiej zarządzać niż Ender Wiggin? Co podróż przyniesie chłopcu? Jak wiele niewiadomych pojawi się na drodze? Dokąd poniesie ich los?

Czy miłość od pierwszego wejrzenia jest możliwa? Tego nie wiem. Wiem jednak, że jest możliwa od pierwszego przeczytania. Do całej sagi o Enderze wrócę trochę później. Teraz w blasku reflektorów staje Ender na Wygnaniu czyli to, co zaczęło się końcem wojny, a skończyło początkiem na Lusitianie.

Można powiedzieć, że sagę o Enderze w ostatnim czasie czytałam ciągiem, jednak przed wyżej wspomnianą częścią zrobiłam sobie mały przerywniki i niestety nie dotrwałam do końca tamtej książki. Strona za stroną i coraz bardziej czułam wewnętrzną potrzebę sięgnięcia do kosmosu. Książka patrzyła na mnie z półki i wołała, aż w końcu przestałam walczyć. Do teraz zastanawiam się dlaczego tak późno.

Czytając Endera na Wygnaniu siłą rzeczy wiemy nie tylko co działo się przed, ale również to, co dzieje się dalej. Ile śmiechu i zdziwienia przyniosło mi czytanie, gdy w wielu sytuacjach dostrzegałam czysty absurd i komizm sytuacji. „Ha, ha… przecież to nie ma sensu, tak nie będzie” i mimo, iż wiedziałam, że pewne rzeczy nie wypalą nie zepsuło mi to zabawy. Zdecydowanie więcej było epizodów, które doprowadzały do niekontrolowanego śmiechu w miejscach do tego nieodpowiednich takich jak sala wykładowa czy tramwaj, gdzie chichot niósł się donośnym echem pochłaniając wszystko po drodze, ale były też takie, które sprawiały, że serce płacze. Bardzo chciałam, żeby niektóre wydarzenia się rozwinęły, trwały dalej pełnią życia lecz nie mogły.. I to w  tym wszystkim bardzo ciekawe. Doskonale wiemy, co się później będzie działo, a jednak jest to napisane w taki sposób, że chce się żeby wszystko zmieniło bieg. Brawa ode mnie dla autora. Sam wbił się po części we własny spojler, a mimo to rozegrał to wyśmienicie i nie zgubił w tym ani krzty siebie.

Ender to niesamowity chłopiec, przerażająco inteligentny, delikatny, a jednocześnie bezwzględny. Jako dziecko unicestwił całą cywilizacje, jako dorosły dostrzegał prawdę o tych, którzy odeszli. A co było pomiędzy? Okres dojrzewania Endera, podejmowania życiowych decyzji, pierwszych kontaktów z polityką był bardzo owocny. Piętnastoletni gubernator pierwszej kolonii, który już w podróży trzymał w ręce wszystkie karty mimo, że niektórzy mieli wobec niego inne plany. Nieugięty pod groźbą zapomnienia, pełen pytań, głodny odpowiedzi nastolatek. Dla wielu z nas okres nastoletni jest okresem buntu, łamania zasad, szukania tego czegoś choć tak właściwie nie wiemy czego. Nie dla Endera. Od dziecko oczekiwano od niego wielkości, roztropności, przemyślnych decyzji.  Z wiekiem oczekiwania się nie zmieniły, ale zmienia się osoba, która je stawiała. To sam Ender wraz z mijającym czasem oczekiwał od siebie jeszcze więcej.

Miną ponad tydzień, od kiedy skończyłam czytać tę książkę, a mimo to wciąż nie jestem w stanie zebrać w całość swoich myśli. Zamykam oczy i widzę kosmos. Bezkresną ciemność, w której swoim światłem tlą się gwiazdy oświetlając kawałki próżni. Jaskrawe plamy, które towarzyszą skupiskom świateł i jaśniejsze miejsce, w których znajdują się niepozorne, kruche planety. A wśród nich widzę mlecznobiałą smugę- statek, który niesie Endera ksenobójce. Endera wraz  z Valentine, którzy jednym życiem, lecz różnymi celami płyną przed siebie. Miliony myśli na sekundę, tysiące scenariuszy i podejmowanych decyzji i na końcu żaróweczka, która pojawia się znikąd w momencie, gdy najbardziej odpowiednia myśl się zmaterializuje i popłynie razem z nimi.

Chciałabym napisać więcej, ale mam wrażenie, że nie powstanie z tego nic składnego. Chciałabym jednak zakończyć podsumowaniem. Humor obecny w książce, atmosfera towarzysząca wydarzeniom i nigdy nieciągnąca się akcja wciąż jak tylko pomyślę o Enderze na Wygnaniu malują na mojej twarzy uśmiech. Szczery uśmiech pełen wspomnień i towarzyszących im emocji. I chyba o to w tym wszystkim chodzi. Nie o zapamiętaną słowo w słowo treść, czy ciąg przyczynowo- skutkowy, ale o emocje. Emocje, które nam towarzyszą i towarzyszyć długo będą. Jeśli chcecie to przeżyć to serdecznie polecam. Warto, naprawdę warto.

P.S. Nie mogłabym nie wspomnieć o ukochanym przywódcy MF. Polubiłam go. Tak, jak przez większość czasu mnie irytował, tak w jednym liście go polubiłam. Nie wiem, czy to ja się starzeję, czy to w nim dokonała się taka zmiana, ale cieszę się, że tak się stało. Pozwoliło mi to zobaczyć to, co schowane jest za marginesem.