Autor: Haruki Murakami
Wydawnictwo: Muza
Liczba stron: 318
„Jęśli przeczytasz i Ci się
spodoba, to znaczy, że lubisz i możesz czytać Murakamiego.” Przeczytałam i chcę
więcej. Chcę więcej japońskiego obłędu.
Miłość bez miłości, która
zmieniła całe życie. Gdy Watanabae spotyka Naoko jego życie obraca się o 180
stopni. Coś nieodwracalnie się w nim zmienia. Coś, co już nigdy nie wróci..
Z czymś takim spotykam się po raz
pierwszy. To coś zupełnie innego. Balans na granicy świata realnego i prawie,
ale wciąż nie do końca świata fantazji. Rzeczy tak absurdalne, że można by
pomyśleć, że to już sen, że takie rzeczy się nie dzieją, ale wciąż są to
normalni ludzie, normalny świat i bardzo niesamowite zbiegi okoliczności.
Delikatna lecz wyraźna magia japońskiej kultury nadaje niesamowity klimat
owiany nutką tajemnicy niczym ciemna strona księżyca.
Połączenie
Lalki, opowiadań Schultza i Granicy, a wszystko to osadzone w latach 60-tych w
Japonii.
To, co
zdecydowanie urzekło mnie w tej niesamowitej książce, to bohaterowie. Dawno nie
spotkałam się z tak głęboko wykreowanymi postaciami. Każda wielobarwna,
złożona, pełna życia. Każda inna. Niby podobna, niby połączona lecz tak bardzo
inna. Mnogość wielopłaszczyznowych charakterów… Do teraz zastanawiam się czy z
autorem jest wszystko dobrze, skoro udało mu się stworzyć coś takiego.
Spośród
wszystkich najbardziej polubiłam Miodori. Kolokwialnie mówiąc: ta dziewczyna
jest po porostu nienormalna. Przerażająco radosna nawet w smutku. Lekko nieokrzesana, ciekawa świata i na pewno
silna. Wydaje się być silna. W pewnym
sensie jest jak pięcioletnie dziecko. Chodzi i pyta. Wyrzuca z siebie milion
pytań na minutę tych bardziej lub mniej taktownych. Ta dziecięca chęć poznania świata
nie bez powodu tak silnie towarzyszy młodej dziewczynie. Dziewczynie, która dopiero
po 20 latach może sobie pozwolić na te część dzieciństwa.
Gdybym
przeczytała Murakamiego przed maturą motyw śmierci miałabym z głowy. A że
byłaby ona ukazana w nietypowy sposób to inna sprawa. Śmierć jest nieuniknionym
elementem ludzkiego życia. Autor przedstawia ją jako rzecz bardzo codzienną,
zwłaszcza wśród młodych ludzi, którzy całe życie mają jeszcze przed sobą. Lekko
owiana tajemnicą, ale wciąż nienadzwyczajna, banalnie prosta. Za prosta…
A co za
śmiercią idzie? Oczywiście strata. Nieskończona pustka, która pozostaje w nas
po starcie kogoś bliskiego. Główny bohater, Watanabae doświadcza jej
wielokrotnie i za każdym razem radzi z nią sobie w innym sposób. Nowy początek,
nowe życie, nowi ludzie. Mogłoby się wydawać, że wszystko zacznie się na nowo,
nabierze nowego sensu jednak, gdy człowiek myśli, że wszystko jest już na nowo
ułożone to nieszczęsne fata dają o sobie znać i wszystko się od nowa. Ludzie przychodzą
i odchodzą a my musi sobie z tym radzić.
Czuję ogromny niedosyt. Bardzo chciałabym spędzić jeszcze
kilka (set) stron wśród malowniczego, przepełnionego tajemnicą świata
Watanabae. Chciałabym wiedzieć, co jest dalej. Jak dalej potoczył się jego los,
co nowego przyniosło mu życie a niestety zakończenie nie daje nam ani jednej
odpowiedzi.
Od dawno wiadomo, że bardzo nie
lubię zakończeń, które nie wnoszą nic. W tym przypadku myślałam, że krew mnie
zaleje. Nie dość, że nic nie wniosło, to zrodziło jeszcze więcej niewiadomych.
Ja wiem, że otwarte zakończenie ma swój urok, nadaje klimat, owiewa nutą
tajemniczości i nawet jeśli pasuje, ale dalej nie ma nic to jestem na nie. Nie
wiem, co jest dalej, co się dzieje. Mnogość opcji, scen, które przelatują mi
przed oczami sprawia, że tylko się denerwuje.
To chyba najdłuższy kac książkowy
jakiego miałam. Wciąż nie do końca pogodziłam się, że to koniec, ale jak to
mówią: Trzeba czytać dalej!
0 komentarze: