Tytuł: gdybym wiedziała org. If i’d Know. Knowing you.

Autor: Rebecca Donovan

Wydawnictwo: Feeria Young

Liczba stron: 500

„Wszyscy jesteśmy przeklęci- absolutnie każdy z nas.” Przekleństwem Lany jest szczerość. Czysta, nieprzenikniona szczerość, która towarzyszy jej od najmłodszych lat. Nie raz wystawiana na próbę, zawsze bezwzględna. Do czasu… Gdy nastolatka znajduje się w samym środku tragicznych wydarzeń jednym sposobem by ocalić najbliższych jej ludzi jest niemówienie prawdy. Tym razem prawda jej nie uratuje. Dla Lany oznacza to jedno- milczenie. Jakie konsekwencje jej to przyniesie? Co się stanie z Laną, gdy prawda nie wyjdzie na jaw?

               Pisząc to,  dokładnie 30min temu skończyłam czytać „gdybym wiedziała”. W dalszym ciągu nie mogę zebrać myśli.

               Nigdy nie lubiłam krótkich książek, zawsze pozostawiały pewien niedosyt, niecałkowicie wypełniały czytelniczą pustkę. 500 stron to generalnie nie jest mało, choć w tym przypadku stanowczo mniej niż powinno. Nie od początku takie odczucia budziła we mnie ta książka. Pierwsza jej część zatytułowana jak cała książka czyli ok. 150 pierwszych stron ciągnęła się niemiłosiernie. Kilkakrotnie zastanawiałam się, czy przypadkiem nie dać sobie z nią spokoju, nie odpuścić. Na szczęście tego nie zrobiłam.. Druga jej część owiana tytułem „znając ciebie”  sprawiła, że przepadłam. Gdyby nie fakt, że potrzebuję spać to jedna nocka i książki by nie było. Ale może to lepiej. Przynajmniej starczyło mi dobra na dłużej.

               „Wszyscy jesteśmy przeklęci- absolutnie każdy z nas.” Tak przedstawia się pierwsze zdanie książki. Nie brzmi zbyt zachęcająco, prawda? Jednak jest na tyle intrygujące by na nim nie poprzestać.

               Wracając do przeze mnie mniej lubianej pierwszej części. Nie jest ona, aż tak straszna, jak przedstawiłam ją na początku. Rzekłabym, że nawet jest potrzebna. Poznajemy tam główną bohaterkę powieści, nastoletnią Lanę i jej nieprawdopodobną historię.

               Początek wydaje się normalny aczkolwiek trochę bolesny. Autorka nie oszczędziła głównej bohaterki, więc towarzyszące jej wydarzenie spowija aura niesprawiedliwości i dobrze zamaskowanego, lecz między marginesami widocznego smutku.  Początkowo powoli z pewnego rodzaju gracją poszczególne rzeczy okrywa cień. Z biegiem czasu wszystko staję się dużo bardziej intensywne, wydarzenia nabierają tempa i stają się tak bardzo absurdalnie przerysowane. Rozumiem, że w życiu można mieć pecha, ale taki ciąg przyczynowo skutkowy przechodzi ludzkie myślenie. Z drugiej strony mówi się, że jak się psuje- to psuje się wszystko, ale czy na pewno w tak destrukcyjny sposób. Ciężko wytłumaczyć nie zdradzając treści jak bardzo niektóre rzeczy nie mają tam racji bytu, ale spojlerowanie według mnie jest karalne i nie chcę nikomu robić takiej krzywdy.

               W pierwszej części irytująca, nienośna i zagadkowa, w drugiej powoli odkrywa swoje tajemnice. To zadziwiające, jak bardzo Lana zmienia się w przebiegu jednej książki. Czytając, można zaobserwować zmiany nie tylko w jej zachowaniu, ale także sposobie jej myślenia i emocje jakie jej towarzyszą. Lana jest bohaterem bardzo dynamicznym, ma charakterek, który pozornie kompletnie nie psuje do jej wyglądu zewnętrznego, lecz ocenianie książki po okładce, to podstawowy błąd. Wśród innych bohaterów Lanie towarzyszy doza tajemniczości. Wśród ludzi uchodzi, za zamknięta księgę. Bardzo ciekawym w odczuciu doświadczeniem jest postrzeganie jej z dwóch perspektyw. Z jednej strony widzimy ją tak, jak widzą ja pozostali bohaterowie, natomiast z drugiej widzimy to , co wie tylko ona sama. Każdą wewnętrzną ekspresję, emocję , myśli jakie nieustanie jej towarzyszą. Dziewczyna bardzo dużo myśli i chyba za to też ją lubię.

                To co zapoczątkowało się w pierwszej części, w drugiej zostaje rozwinięte i wzbogacone o nowe elementy. Od początku wiadomo, że Lanie w życiu nigdy się nie układało.  Nie żeby, jak za dotknięciem zaczarowanej różdżki się to wszystko nagle zmieniło, ale pojawiła się pewna wyrwa, przez którą na życie dziewczyny zaczyna padać słoneczne światło.

               Stopniowej przemianie głównej bohaterki towarzyszy seria nietypowych zdarzeń. Pada wiele pytań, a niekoniecznie znajdują się na nie odpowiedzi. W łapki, a raczej oczka czytelnika wpada bardziej rozbudowane wyjaśnienie „przekleństw” o których mowa w pierwszym zdaniu prologu. Osobiście uważam, że to bardzo ciekawy pomysł i dobrze zrobiony. Aż sama zaczęłam się zastanawiać, co jest moim przekleństwem.  Rozważania na temat tego pozwalają nam lepiej poznać Lanę oraz towarzyszących jej ludzi. Zanim czarno na białym zostało napisane co jest czyim przekleństwem usilnie starałam się to sama rozgryźć. Czasem skutecznie, czasem nie. W drugiej części pojawia się nutka grozy i tajemniczości. Wiele spraw wychodzi na jaw przez co akcja nabiera tempa i skłania do myślenia. Widoczny motyw zagadki intryguje w czasie czytania i sprawia, że chce się więcej. Mimo, iż niektóre rzeczy nie przestają być absurdalne to są one dużo bardziej autentyczne, a zasiana wcześniej nutka intrygi sprawia, że nie możemy się oderwać.

               Nie obyłoby się bez motywy miłości. Jest, jakże by inaczej. Niestety nie jest on ani innowacyjny, ani bardzo spektakularny. Ona boi się własnych uczuć, on mimo wszystko stara się ją do siebie przekonać. Było? Było. Historia miłosna Lany jest bardzo urocza i z całego serca kibicuję jej i przystojnemu księciu z bajki, ale mogliby mnie bardziej zaskoczyć. Nie obraziłabym się. Oj nie.

               Jak na zakończenie przystało- i ono jest na samym końcu. Chciałabym powiedzieć, że kończenie książki w takim momencie, w momencie, gdy niby się coś klaruje, ale to tylko jedna setna wszystkich składowych powinno być zabronione… Otwarte zakończenie. Ugh. Jednak oznacza to, że na pewno będzie więcej i to mnie bardzo cieszy. Nie mogę się doczekać, aż to wszystko się rozwiąże.

http://lubimyczytac.pl/ksiazka/4865486/felix-net-i-nika-oraz-koniec-swiata-jaki-znamy

Tytuł: Felix, Net i Nika oraz Koniec Świata Jaki Znamy

Autor: Rafał Kosik

Wydawnictwo: Powergraph

Liczba stron: 584

Koniec wakacji jest bliski, ostatnie ciepłe dni coraz szybciej znikają z horyzontu. Felix, Net i Nika wracają do wywróconej do góry nogami przez reorganizację szkoły. Koniec ich małego świata się urzeczywistnił gdy nowe, szkolne zasady weszły w życie. Jednak to nie wszystko. Nadchodzi coś większego, coś poważniejszego… Coś co oznacza koniec świata jaki znamy.

Gdy przeczytałam pierwszą część FNiN byłam w podstawówce. Teraz jestem na studiach i jestem tak samo zachwycona.

Od kiedy pojawiła się wiadomość, że wychodzi kolejna część przygód superpaczki czekałam z niecierpliwością, aż wpadnie w moje ręce. Gdy w końcu do mnie dotarła to pochłonęła mnie całą. Byłam tak zaangażowana w lekturę, że czytałam nawet w drodze na przystanek. Jak to się stało, że na nic nie wpadłam- nie wiem. Na szczęście nie muszę tego testować.

Wracamy do Warszawy, do gimnazjum a właściwie to liceum im. Kuszmińskiego. W świecie rzeczywistym nastąpiła reforma szkolnictwa więc autor nie pozostał dłużny i do książki wprowadził aktualizację. Dzień jak co dzień, początek roku szkolnego, akademia, wstęp jaki już znamy, jednak po kilku stronach zmieniło się wszystko. Tak, jak reforma nam przewróciła życie do góry nogami tak całkowicie zmieniła je również bohaterom.. Nie darzyłam tego człowieka wielką sympatią, ale gdy magister inżynier Juliusz Stokrotka został zdegradowany zrobiło mi się autentycznie przykro. W szkolnych zawirowaniach ucierpiało jednak jeszcze więcej osób. Superpaczka rozdzielona. Niemożliwe stało się możliwe, na szczęście nie zmieniło to za wiele między przyjaciółmi. Wciąż silna, wciąż stała niesamowita przyjaźń trójki młodych ludzi.

Mam do tej serii ogromny sentyment. Pokładałam w tej części duże nadzieje, na szczęście nie zawiodłam się. Z biegiem czasu moje oczekiwania wobec czytanych książek zmieniały się, pojawiały się coraz to nowe potrzeby i warunki. Mimo upływy takiego czasu, mimo tylu zmian są one w dalszym ciągu zaspokajane. Ten sam humor, wciąż wartka akcja, nowe pomysły, niezmienne elementy i oczywiście porcja naukowych faktów. Od zawsze bardzo doceniałam wartość edukacyjną tej serii. Wiele informacji z wielu dziedzin. W trakcie lektury zostałam popchnięta do kolejnej. Tym razem fizycznej.

Polska książka, polski autor. Akcja powieści osadzona jest w Polsce. Czytając poszczególne opisy, nazwy miejscowości łezka w oku się kreci. W końcu trochę częściej można powiedzieć „O to widziałam”, „Tam byłam!”, „Dokładnie wiem jak wygląda ta droga!”. Jest to porcja specjalnych emocji, które dodatkowo pozwalają się wczuć w lekturę. Sam fakt, że książka pierwotnie powstała w języku polskim sprawia, że emocje, uczucia, które chciał przekazać autor są dużo bardziej czytelne i mają więcej głębi. W tym przypadku nie musimy się martwić, że z tłumaczeniem poszło coś nie tak i nie do końca wiadomo, jak właściwie miało to wyglądać i co autor miał na myśli. Wręcz przeciwnie. Dokładnie wiemy co autor miał na myśli.

Przyznam się bez bicia, że bardzo rzadko zdarza mi się czytać tytuły poszczególnych rozdziałów. Jednak tym razem zabieg zastosowany przez autora mnie zaintrygował. Nie było to tylko odliczanie, które karmiło moją miłość do matematyki. Budowanie napięcia.. Zrobiło to w tej kwestii dobrą robotę. Niby to tylko tytuły rozdziałów, ale gdy prowadzą one do końca, końca świata, to stają się ważniejsze i robią coś więcej prócz bycia.

To dopiero początek roku szkolnego. Do końca czasu więcej niż mniej. Mam nadzieję, że znaczy to, iż powstanie kolejna część. Nie ważne ile wiosen będę liczyć i tak nigdy nie przestanę czekać na kolejną część.

Może ja się czepiam, może to faktycznie tylko efekt kosmetyczny, ale kto dał im prawo do zmiany stylu okładek. Design wcześniejszych czternastu części był dobry, miał swój urok. „Koniec świata jaki znamy” pod tym względem niestety odstaje od reszty…Dobrze, że rozmiarów książki nie zmienili. To powinno być karalne.

               P.S. Zapomniałabym wspomnieć o Manfredzie. Jak mogłabym zapomnieć o jedynym programie sztucznej inteligencji, który darzę sympatią.