Tytuł: gdybym wiedziała org. If i’d Know. Knowing you.
Autor: Rebecca
Donovan
Wydawnictwo:
Feeria Young
Liczba stron: 500
„Wszyscy jesteśmy przeklęci-
absolutnie każdy z nas.” Przekleństwem Lany jest szczerość. Czysta,
nieprzenikniona szczerość, która towarzyszy jej od najmłodszych lat. Nie raz
wystawiana na próbę, zawsze bezwzględna. Do czasu… Gdy nastolatka znajduje się
w samym środku tragicznych wydarzeń jednym sposobem by ocalić najbliższych jej
ludzi jest niemówienie prawdy. Tym razem prawda jej nie uratuje. Dla Lany
oznacza to jedno- milczenie. Jakie konsekwencje jej to przyniesie? Co się
stanie z Laną, gdy prawda nie wyjdzie na jaw?
Pisząc
to, dokładnie 30min temu skończyłam
czytać „gdybym wiedziała”. W dalszym ciągu nie mogę zebrać myśli.
Nigdy
nie lubiłam krótkich książek, zawsze pozostawiały pewien niedosyt,
niecałkowicie wypełniały czytelniczą pustkę. 500 stron to generalnie nie jest
mało, choć w tym przypadku stanowczo mniej niż powinno. Nie od początku takie
odczucia budziła we mnie ta książka. Pierwsza jej część zatytułowana jak cała
książka czyli ok. 150 pierwszych stron ciągnęła się niemiłosiernie.
Kilkakrotnie zastanawiałam się, czy przypadkiem nie dać sobie z nią spokoju,
nie odpuścić. Na szczęście tego nie zrobiłam.. Druga jej część owiana tytułem
„znając ciebie” sprawiła, że przepadłam.
Gdyby nie fakt, że potrzebuję spać to jedna nocka i książki by nie było. Ale
może to lepiej. Przynajmniej starczyło mi dobra na dłużej.
„Wszyscy
jesteśmy przeklęci- absolutnie każdy z nas.” Tak przedstawia się pierwsze
zdanie książki. Nie brzmi zbyt zachęcająco, prawda? Jednak jest na tyle
intrygujące by na nim nie poprzestać.
Wracając
do przeze mnie mniej lubianej pierwszej części. Nie jest ona, aż tak straszna,
jak przedstawiłam ją na początku. Rzekłabym, że nawet jest potrzebna. Poznajemy
tam główną bohaterkę powieści, nastoletnią Lanę i jej nieprawdopodobną
historię.
Początek
wydaje się normalny aczkolwiek trochę bolesny. Autorka nie oszczędziła głównej
bohaterki, więc towarzyszące jej wydarzenie spowija aura niesprawiedliwości i
dobrze zamaskowanego, lecz między marginesami widocznego smutku. Początkowo powoli z pewnego rodzaju gracją
poszczególne rzeczy okrywa cień. Z biegiem czasu wszystko staję się dużo
bardziej intensywne, wydarzenia nabierają tempa i stają się tak bardzo
absurdalnie przerysowane. Rozumiem, że w życiu można mieć pecha, ale taki ciąg
przyczynowo skutkowy przechodzi ludzkie myślenie. Z drugiej strony mówi się, że
jak się psuje- to psuje się wszystko, ale czy na pewno w tak destrukcyjny
sposób. Ciężko wytłumaczyć nie zdradzając treści jak bardzo niektóre rzeczy nie
mają tam racji bytu, ale spojlerowanie według mnie jest karalne i nie chcę
nikomu robić takiej krzywdy.
W
pierwszej części irytująca, nienośna i zagadkowa, w drugiej powoli odkrywa
swoje tajemnice. To zadziwiające, jak bardzo Lana zmienia się w przebiegu
jednej książki. Czytając, można zaobserwować zmiany nie tylko w jej zachowaniu,
ale także sposobie jej myślenia i emocje jakie jej towarzyszą. Lana jest
bohaterem bardzo dynamicznym, ma charakterek, który pozornie kompletnie nie
psuje do jej wyglądu zewnętrznego, lecz ocenianie książki po okładce, to
podstawowy błąd. Wśród innych bohaterów Lanie towarzyszy doza tajemniczości.
Wśród ludzi uchodzi, za zamknięta księgę. Bardzo ciekawym w odczuciu
doświadczeniem jest postrzeganie jej z dwóch perspektyw. Z jednej strony
widzimy ją tak, jak widzą ja pozostali bohaterowie, natomiast z drugiej widzimy
to , co wie tylko ona sama. Każdą wewnętrzną ekspresję, emocję , myśli jakie
nieustanie jej towarzyszą. Dziewczyna bardzo dużo myśli i chyba za to też ją
lubię.
To co zapoczątkowało się w pierwszej części, w
drugiej zostaje rozwinięte i wzbogacone o nowe elementy. Od początku wiadomo,
że Lanie w życiu nigdy się nie układało.
Nie żeby, jak za dotknięciem zaczarowanej różdżki się to wszystko nagle
zmieniło, ale pojawiła się pewna wyrwa, przez którą na życie dziewczyny zaczyna
padać słoneczne światło.
Stopniowej
przemianie głównej bohaterki towarzyszy seria nietypowych zdarzeń. Pada wiele
pytań, a niekoniecznie znajdują się na nie odpowiedzi. W łapki, a raczej oczka
czytelnika wpada bardziej rozbudowane wyjaśnienie „przekleństw” o których mowa
w pierwszym zdaniu prologu. Osobiście uważam, że to bardzo ciekawy pomysł i
dobrze zrobiony. Aż sama zaczęłam się zastanawiać, co jest moim
przekleństwem. Rozważania na temat tego
pozwalają nam lepiej poznać Lanę oraz towarzyszących jej ludzi. Zanim czarno na
białym zostało napisane co jest czyim przekleństwem usilnie starałam się to
sama rozgryźć. Czasem skutecznie, czasem nie. W drugiej części pojawia się
nutka grozy i tajemniczości. Wiele spraw wychodzi na jaw przez co akcja nabiera
tempa i skłania do myślenia. Widoczny motyw zagadki intryguje w czasie czytania
i sprawia, że chce się więcej. Mimo, iż niektóre rzeczy nie przestają być absurdalne
to są one dużo bardziej autentyczne, a zasiana wcześniej nutka intrygi sprawia,
że nie możemy się oderwać.
Nie
obyłoby się bez motywy miłości. Jest, jakże by inaczej. Niestety nie jest on
ani innowacyjny, ani bardzo spektakularny. Ona boi się własnych uczuć, on mimo
wszystko stara się ją do siebie przekonać. Było? Było. Historia miłosna Lany
jest bardzo urocza i z całego serca kibicuję jej i przystojnemu księciu z
bajki, ale mogliby mnie bardziej zaskoczyć. Nie obraziłabym się. Oj nie.
Jak na
zakończenie przystało- i ono jest na samym końcu. Chciałabym powiedzieć, że
kończenie książki w takim momencie, w momencie, gdy niby się coś klaruje, ale
to tylko jedna setna wszystkich składowych powinno być zabronione… Otwarte
zakończenie. Ugh. Jednak oznacza to, że na pewno będzie więcej i to mnie bardzo
cieszy. Nie mogę się doczekać, aż to wszystko się rozwiąże.
0 komentarze: