Tytuł: Wrota czasu org. Ulysses Moore. La Porta del Tempo

Autor: Pierdomenico Baccalario

Wydawnictwo:  Firma Księgarska Olesiejuk

Liczba stron: 224

Morze, klify i willa Argo wraz ze swoimi tajemnicami. Jason, Julia i Rick. Troje dzieci, które kochają dreszczyk emocji. Dlatego, gdy znajdują ukryte drzwi, które nie dają się rozbroić za wszelką cenę chcą je otworzyć.

„Jeśli z czterech jedne otworzysz przypadkiem

Z czterech trzecie wskażą motto

Z czterech dwoje zaprowadzi na śmierć

A jeden z czterech- poprowadzi na dół” – Ulysses Moore

Tajemnicza wskazówka znaleziona w nieprawdopodobnych okolicznościach przeważa szalę i rozpoczyna lawinę przygód, które nie śniły się najwspanialszym poszukiwaczom przygód.

Piszę to z opóźnieniem. Niewielkim, ale wystarczającym by powiedzieć, że nie jestem już na świeżo. Cieszę, że tak się stało. Tym razem pozwoliło mi to wyciągnąć dokładniejsze wnioski, a najbardziej poprawnym z nich jest ten jeden. Ten jeden który brzmi: Ta książka jest POPRAWNA.

W momencie, w którym skoczyłam ją czytać byłam pełna tego uczucia, tego ciepełka w książkowej części serca. Byłam to dobre słowo, Już nie jestem. Wystarczyło kilka dni i wszystko przepadło. W dalszym ciągu mi się podoba, ale zdecydowanie nie pałam do niej ogromną miłością.

Wrota czasu to przede wszystkim lekka, prosta i przyjemna książka. Ma duże litery, stosunkowo mało stron i bardzo szybko się czyta. Czyta się tak właściwie sama. Kilka godzin przy wieczornej herbacie i książki nie ma. Jest dobrze napisana. Płynny, melodyjny język okraszony dziecięcym poczuciem humoru. Nie ma na co narzekać, nie ma do czego się przyczepić.

Urocze bliźniaki i ich rudy przyjaciel. Bardzo polubiłam te podstawówkowe urwisy. Każdego z osobna, ale przede wszystkim ich razem. Każdy inny, każdy obeznany w innej dziedzinie, każdy wyjątkowy. Właśnie dlatego idealnie się uzupełniają, a przy nich burza mózgu nabiera nowego znaczenia. W bohaterach zdecydowanie widać tę dziecięcą beztroskę, radość z małych rzecz, niezwyciężony upór i brak przewidywania możliwych zagrożeń.

Szata graficzna to, to czego zdecydowanie nie można jej odmówić. Uwielbiam te okładkę, która znajduje się pod obwolutą. Te detale na każdej stronie, zegarki i ozdobne wykończenia stron, a przede wszystkim te rysunki, który wyglądają, jak kreślone piórem przy świecy po całym dniu. W połączeniu z lekko żółtym papierem nadaje jej to niesamowity klimat dziennika albo książki, którą zawsze nosi się przy sobie. Z natury jestem wielbicielem nowych egzemplarzy ze względu na ich zapach, ale w tym przypadku moje serce przyspieszyło.

Luźna, przyjazna, do poczytania. Szczerze mówiąc nie wiem, co więcej mogłabym powiedzieć. Nie jest to zła książka, nie jest to wybitna książka. Jest po prosu w porządku.